ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ- ਦਿਵ੍ਯ ਜੋਤੀ ਜਾਗ੍ਰਤੀ ਸੰਸਥਾਨ ਵੱਲੋਂ ਗੌਤਮ ਨਗਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸਾਪਤਾਹਿਕ ਸਤਸੰਗ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂਦੇਵ ਸ਼੍ਰੀ ਆਸ਼ੁਤੋਸ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸਾਧਵੀ ਸੁਸ਼੍ਰੀ ਅੰਜਲੀ ਭਾਰਤੀ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਗੁਰੂ ਭਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਿਸ਼ ਗੁਰੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਨੰਦ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ‘ਗੁਰੂ ਭਗਤੀ’ ਸਿਰਫ ਸਿਰਫ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਭਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁਲਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
 ਨਾ ਹੀ ਸੰਤਾਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਭਗਤਾ ਦੁਆਰਾ ਗਾਈ ਗਈਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਵਾਣੀਆਂ ਹਨ। **ਗੁਰੂ ਭਗਤੀ ਇੱਕ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਚੱਕਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਊਰਜਾ ਕੇਂਦਰ ਵੀ ਕਹਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੇਵਾਂ ਚੱਕਰ ‘ਆਗਿਆ ਚੱਕਰ’ ਹੁੰਦਾ ਹੈ**, ਜੋ **ਤ੍ਰਿਕੁਟੀ** ‘ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਈਸ਼ਵਰੀ ਦਿਵਯਤਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ **ਪੂਰਨ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ**, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੱਤ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੇ **ਆਗਿਆ ਚੱਕਰ** ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। 
ਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਵੀ ਇਹੀ ਕੇਂਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ **ਮਸਤਕ ਦੇ ਇਸ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਮਿਲਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। **ਇੱਥੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੇ ਇਤਨੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਚਿੱਤ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।** ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ **ਨੀਵਾਂ ਚੱਕਰ** ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। 
ਆਪਣੇ **ਮਨ ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚਾ ਚੁਕਣਾ, ਆਗਿਆ-ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਗੁਰੂ-ਤੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲਨ ਕਰਨਾ—ਇਸੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ 'ਗੁਰੂ ਭਗਤੀ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।**  
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ **ਚੇਤਨਾ** ਆਪਣੇ **ਗੁਰੂ-ਤੱਤ ਨਾਲ ਆਗਿਆ- ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ**, ਤਦ ਉਸਦਾ **ਚਲਣਾ-ਫਿਰਨਾ, ਉਠਣਾ-ਬੈਠਣਾ, ਸੋਚਣਾ-ਬੋਲਣਾ—ਹਰ ਕਰਮ ਗੁਰੂ-ਆਗਿਆ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਸੰਚਾਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।**  
ਇਸੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ **ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸੁੱਭਾਅ ਅਨੁਸਾਰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਉਸ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸ਼ਿਰੋਧਾਰਯ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।** 
**ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਇੱਕ ਯੰਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।**