ਸ੍ਰੀਨਗਰ (ਜਗਮੀਤ ਘੁੰਮਣ): ਸ੍ਰੀਨਗਰ ਅਤੇ ਅਨੰਤਨਾਗ ਦੇ ਦੋ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲਿਵਾਸਾ ਹਸਪਤਾਲ, ਮੋਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਜਟਿਲ ਸਪਾਈਨ ਸਰਜਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਵਾਂ ਜੀਵਨ ਮਿਲਿਆ। ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀਨਗਰ ਵਿੱਚ ਕਰਵਾਈ ਗਈ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਾਨਫਰੰਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਲਿਵਾਸਾ ਹਸਪਤਾਲ, ਮੋਹਾਲੀ ਦੇ ਬ੍ਰੇਨ ਅਤੇ ਸਪਾਈਨ ਮਾਹਿਰ ਡਾ. ਅਜੈ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਮਾਮਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੀਆਂ ਜਟਿਲ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸਰਜੀਕਲ ਹੁਨਰ, ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਹਾਲਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਲਾਜ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਡਾਕਟਰੀ ਦਖ਼ਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾ ਮਾਮਲਾ ਸ੍ਰੀਨਗਰ ਦੇ ਇੱਕ ਮਰੀਜ਼ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਸੈਪਸਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਰ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਾਫ਼ੀ ਵਿਗੜ ਗਈ। ਹਾਲਤ ਇੰਨੀ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਾਸਾ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਹਿਲਜੁਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਸਟ੍ਰੈਚਰ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਕੇ ਲਿਵਾਸਾ ਹਸਪਤਾਲ, ਮੋਹਾਲੀ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।

ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡਾ. ਅਜੈ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਰ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਰਿਵੀਜ਼ਨ ਸਪਾਈਨ ਸਰਜਰੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਰਜਰੀ ਲਈ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਹਾਲਤ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਰੱਖਣੀ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਿਹਤਯਾਬੀ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।

ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਸੁਧਾਰ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਹੀ ਦਿਨ ਤੁਰਨ-ਫਿਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਲਹਾਲ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਡਾਕਟਰੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਹੈ। ਸਿਹਤਯਾਬੀ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਗਤੀ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਓਪੀਡੀ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਤ ਫਾਲੋ-ਅੱਪ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਦੂਜਾ ਮਾਮਲਾ ਅਨੰਤਨਾਗ ਦੀ 21 ਸਾਲਾ ਮੁਟਿਆਰ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਗ੍ਰੇਡ III–IV ਡਿਸਪਲਾਸਟਿਕ ਸਪੌਂਡਿਲੋਲਿਸਥੀਸਿਸ ਨਾਮਕ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਇੱਕ ਹੱਡੀ ਦੂਜੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਆਪਣੀ ਆਮ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੁਟਿਆਰ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਮੁਟਿਆਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕਿਸਾਨ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਇਲਾਜ ਦਾ ਖਰਚਾ ਵੀ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਮਸਲਾ ਸੀ।

ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਡਾਕਟਰੀ ਜਾਂਚ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡਾ. ਅਜੈ ਸਿੰਘ ਨੇ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਦੇਣ ਲਈ ਹਾਈਬ੍ਰਿਡ ਪੋਸਟੀਰੋਲੇਟਰਲ ਸਰਜੀਕਲ ਤਕਨੀਕ ਅਪਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਇਸ ਪਹੁੰਚ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਸਰਕਮਫਰੈਂਸ਼ੀਅਲ ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹੋਏ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਬਣਾਉਣਾ ਸੀ। ਇਲਾਜ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਮੁਟਿਆਰ ਦੀ ਡਾਕਟਰੀ ਹਾਲਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।

ਸਰਜਰੀ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਨੌਂ ਤੋਂ ਦਸ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਮੁਟਿਆਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਚੰਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਮ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਹਤਯਾਬੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਰੀਜ਼ ਦੀਆਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਲੋੜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣਾ ਕਿੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਬਿਹਤਰ ਡਾਕਟਰੀ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਦੀ ਵਿਹਾਰਕਤਾ ਅਤੇ ਕਿਫ਼ਾਇਤੀ ਹੋਣ ਵਰਗੇ ਪੱਖਾਂ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਮਲੇ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੀਆਂ ਜਟਿਲ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਮਾਹਿਰ ਇਲਾਜ ਅਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਸਰਜੀਕਲ ਦਖ਼ਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿਲਜੁਲ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਸੁਧਾਰਨ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਮਰੀਜ਼ ਦੀਆਂ ਡਾਕਟਰੀ ਲੋੜਾਂ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਲਾਜ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।