ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਵਾਮੀ ਵਿਵੇਕਾਨੰਦ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਸੈਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਇੱਕ ਪੁਲ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪੁਲ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਬੱਚਿਆਂ 'ਤੇ ਪਈ। ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਪੁਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵਗਦੀ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਹੇ ਅੰਡੇ ਦੇ ਛਿਲਕਿਆਂ ਵੱਲ ਲਗਾਤਾਰ ਬੰਦੂਕਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੰਡੇ ਦੇ ਛਿਲਕਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕੇ।
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਵੇਕਾਨੰਦ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਕ ਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਬੰਦੂਕ ਮੰਗੀ ਅਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਬੰਦੂਕ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਗੋਲੀ 'ਤੇ ਅੰਡੇ ਦੇ ਛਿਲਕੇ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਇਆ। ਪਹਿਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਕਈ ਅੰਡੇ ਦੇ ਛਿਲਕਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਮਾਰੇ।
ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ ਬੱਚੇ ਦੰਗ ਰਹਿ ਗਏ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਛਿਲਕਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਵਾਮੀ ਵਿਵੇਕਾਨੰਦ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬੱਸ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਉਸ ਕੰਮ ਵੱਲ ਲਗਾਓ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਅੰਡੇ ਦੇ ਛਿਲਕੇ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਸੀ।
ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣਾ:
ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਉਸ ਟੀਚੇ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਖੁੰਝਦਾ।
