ਚਾਂਦੀਪੁਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਹਰੇ-ਭਰੇ ਖੇਤਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਸਿਆ, ਮਿੰਟੂ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼ ਮੁੰਡਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਸਵੇਰ, ਮਿੰਟੂ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਲਈ ਧੂੜ ਭਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੌੜਦਾ, ਉਸਦਾ ਬੈਗ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਝੂਲਦਾ, ਦੁਨੀਆ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ।
ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਮਿੰਟੂ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਸੜਕ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਇੱਕ ਰੁਪਏ ਦਾ ਸਿੱਕਾ ਲੱਭਿਆ। "ਕੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ!" ਉਸਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿੱਕਾ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ, ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਕਿੰਨੀਆਂ ਮਿਠਾਈਆਂ ਖਰੀਦੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਮਿੰਟੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤ ਮੀਰਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁਰਝਾਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਦੇਖਿਆ।
ਮੀਰਾ ਚਿੰਤਤ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। "ਕੀ ਹੋਇਆ, ਮੀਰਾ?" ਮਿੰਟੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਬਾਗ ਉਸਦੀ ਦਾਦੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੀਰਾ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਵੇਂ ਬੀਜ ਖਰੀਦਣ ਦਾ ਖਰਚਾ ਨਹੀਂ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਮਿੰਟੂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚਿਆ, ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸਿੱਕੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। "ਮੀਰਾ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਮੇਰੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਰੁਪਏ ਨੂੰ ਬਾਗ ਲਈ ਬੀਜ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਵਰਤਾਂ ਤਾਂ?" ਮੀਰਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ। "ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਮਿੰਟੂ!"
ਅਗਲੇ ਸਵੇਰ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਗਏ। ਦੁਕਾਨਦਾਰ, ਇੱਕ ਦਿਆਲੂ ਬੁੱਢਾ ਆਦਮੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਰੁਪਏ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਪੈਕਟ ਦਿੱਤਾ। ਬੀਜ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਮਿੰਟੂ ਅਤੇ ਮੀਰਾ ਨੇ ਦੁਪਹਿਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਰ ਦਿਨ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਾਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਕਿ ਪੌਦੇ ਕਿਵੇਂ ਅੰਕੁਰਿਤ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਗੇਂਦੇ ਖਿੜ ਗਏ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੁੰਨੇ ਪੈਚ ਤੇ ਚਮਕੀਲੇ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਸੰਤਰੀ ਰੰਗ ਬਿਖੇਰਦੇ।
ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਮਿੰਟੂ ਦੇ ਦਿਆਲਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਪੌਦੇ ਲਿਆਂਦੇ। ਬਾਗ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਿੜ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ।
ਮਿੰਟੂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਰੁਪਏ ਵਰਗੀ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਮੁੱਲ ਨੂੰ ਘਟਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਛੋਟੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਬਾਗ, ਆਪਣੇ ਚਮਕੀਲੇ ਗੇਂਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਣ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦਿਆਲਤਾ, ਇੱਕ ਇਕੱਲੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂਈ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
