ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਸਟਾਲਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਸਹਿਰਾ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਦੋਸਤ ਇਕੱਠੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਨਜ਼ਾਰੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੀਆ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਉੱਥੇ ਹੋਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਾ ਸੰਗੀਤ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਰ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਅਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪਤੰਗਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਸਟਾਲ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘੇ, ਤਾਂ ਰੀਆ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ। "ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਖਰਚੇ ਦੇ ਪੈਸੇ ਝੂਲੇ ਲਈ ਬਚਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਭੁੱਖ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਕੈਨਵਾਸ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਰਮ ਰੋਟੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਕੱਢਿਆ। "ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਆ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਰੋਟੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਦਾਦੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਖਾਣਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਿੰਨ ਨੇ ਭੀੜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ, ਪੱਤੇਦਾਰ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਜਗ੍ਹਾ ਲੱਭੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੋਟੀ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਰੀਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਲਈ ਰੱਖਿਆ। "ਇੱਥੇ, ਰੀਆ। ਆਓ ਇਕੱਠੇ ਖਾਈਏ," ਮਾਇਆ ਨੇ ਦਿਆਲਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਰੀਆ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਵਾਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰੋਟੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। "ਇਹ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਚੌੜੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਧਾਰਨ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ 'ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿਚਕਿਚਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰੀਆ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੋਗੇ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕ੍ਰਿਤਜਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੋਟੀ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕੋਈ ਇਸਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਾਸਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਫੂਟੀ ਉਹ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਵਾਰੀ ਜਾਂ ਮਿਠਾਈ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਸੀ।
ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਰੋਟੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਘੇਰਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦਸਹਿਰਾ ਮੇਲਾ ਮਜ਼ੇ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਧਾਰਨ ਕੰਮ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਦੂਈ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
